مشکلات پوستی در سگ‌ها

آنچه که باید بدانید

بیش از 160 مشکل پوستی در سگ‌ها وجود دارد که بعضی از آن‌ها مزمن هستند. شما و دامپزشک باید مثل یک تیم در تشخیص دقیق و به موقع مشکل عمل کنید و برای این کار تعهد و مسئولیت زیادی را بپذیرید.
مشکلات پوستی مزمن در حیوانات خانگی، جزء موارد بسیار مهم در کلینیک‌های دامپزشکی هستند. حدود 10% مدارک پزشکی در بیمارستان حیوانات مربوط به اختلالات و مشکلات پوستی آن‌هاست که غالباً پرونده‌های سنگین و ضخیمی هم هستند. نکته‌ای که باید به آن توجه کنید این است که در مورد مشکلات پوستی، پیشگیری، مراقبت و کنترل اهمیت زیادی دارد، زیرا درمان قطعی و مطمئنی برای امراض پوستی مزمن در حیوانات وجود ندارد.

بیماری‌های قابل درمان و غیرقابل درمان

از یک نظر، اختلالات پوستی در سگ‌ها به دو دسته قابل درمان و غیرقابل درمان تقسیم می‌شود. دامپزشکان باید به طور دقیق تشخیص دهند که مشکل چیست و چه روش درمانی را باید به کار گرفت. تولید یک سلول پوست سالم و بالغ، تا چهار هفته زمان نیاز دارد. پس حتی در مواردی که قابل درمان تشخیص داده می‌شوند، از بین رفتن اثر بیماری روی پوست، به زمان زیادی نیاز دارد. در موارد غیرقابل درمان، کنترل اختلال از طریق دارو، شامپو، اسپری، رژیم غذایی مناسب، اسیدهای چرب و ویتامین صورت می‌گیرد.
کنترل و مدیریت اختلال پوستی تنها در زمانی صورت می‌گیرد که تشخیص به طور کامل و دقیق صورت گرفته باشد. انجام معاینات و آزمایشات طبق پروتکل‌های خاصی صورت می‌گیرد تا پزشک فرآیندهای آسیب‌شناسی و پاتولوژی اثرگذار روی بیمار را به طور واضح و دقیق متوجه شود. دلیل انجام این کار این است که ممکن است چندین اختلال و بیماری پوستی، علائم ظاهری کاملاً یکسانی داشته باشند و یک بیماری درمان‌پذیر با یک بیماری غیرقابل درمان اشتباه گرفته نشود.
برای مثال، خارش پوست (Pruritus) یک تشخیص یا آلرژی نیست. دامپزشک باید مشخص کند که چه چیزی عامل خارش بوده و سگ به چه چیزی حساسیت دارد و این کار نیاز به بررسی بسیار کامل و دقیقی دارد.
اگر نتیجه مراجعه به دامپزشکی این بود که با انواع و اقسام داروهای پوستی و پماد و … از آنجا خارج شوید و یا دامپزشک گفت «فعلاً این داروها را برای سگ تجویز می‌کنم تا نتیجه آن را ببینیم» بهتر است روی تشخیص دقیق علت تأکید داشته باشید تا نتیجه قطعی بگیرید. اگر نیاز به آزمایشات خاصی است، آن‌ها را انجام دهید تا بفهمید آیا واقعاً بیماری پوستی که سگتان به آن دچار شده، قابل درمان است یا خیر.

اختلالات مزمن پوستی قابل درمان

از جمله اختلالات پوستی قابل درمان که بسیار شایع است، می‌توان درماتیت باکتریایی را نام برد که در آن لکه‌های دایره‌ای شکل در پوست سگ ایجاد شده و سگ دچار طاسی منطقه‌ای می‌شود. این طاسی به تدریج بزرگ‌تر شده و همراه با التهاب پوست را دچار حالت پوسته پوسته می‌کند.
در سمینارهای پزشکی پوست تأکید می‌شود که در درماتیت‌های باکتریایی مزمن باید آزمایش کشت و حساسیت آنتی‌بیوتیکی انجام شود و بعد از آن، آنتی‌بیوتیک مناسب طی 8 الی 12 هفته یا بیشتر مصرف گردد.
در سگ‌های سالم، درماتیت باکتریایی به ندرت گسترش پیدا می‌کند و برای همین باید عوامل ایجاد آن را از بین برد (مثلاً رژیم غذایی ضعیف).
یکی دیگر از اختلالات مزمن پوستی قابل درمان، عفونت‌های قارچی مالاسزیا است که به طور شایع در نژادهای «کوکر اسپانیل» و «تریر سفید وست هایلند» مشاهده می‌شود. مالاسزیا باعث چربی و بدبو شدن پوست سگ می‌شود. عفونت‌های قارچی (فونگال)، بیماری سبوره (چربی و پوسته پوسته شدن پوست) به دلیل کمبود اسید چرب و پروتئین در رژیم غذایی و درماتیت و طاسی منطقه‌ای به دلیل انگل‌هایی مانند کک و هیره‌ها نیز از دیگر اختلالات مزمن پوستی قابل درمان هستند.
این اختلالات قابل درمان، اگر به طور صحیح درمان نشوند، می‌توانند مادام‌العمر همراه سگ باقی مانده و به اشتباه به عنوان اختلالات غیرقابل درمان تشخیص داده شوند.

اختلالات پوستی غیرقابل درمان

اختلالات پوستی مزمن غیرقابل درمان می‌توانند مانند کابوسی برای سگ باشند و دامپزشک و صاحب او را ناامید و دلسرد کنند. مشکلاتی مثل عدم تعادل هورمونی مانند بیماری کم‌کاری تیروئید در سگ‌های «گلدن رتریور» و بیماری کوشینگ که غالباً در نژادهای کوچک دیده می‌شوند، به طور عمومی قابل درمان نیست، اما می‌توان آن‌ها را کنترل کرده و با مدیریت درست، بهبود قابل توجهی را انتظار داشت.
درماتیت‌های مزمنی که به دلیل کک، آلرژی غذایی، آلرژی تماسی یا استنشاقی ایجاد می‌شوند، در صورت کشف آنتی‌ژن مربوطه و جلوگیری از تماس با آن به طرز معجزه‌آسایی ناپدید می‌شوند.

بیماری‌های خودایمنی

اختلالاتی مانند پمفیگوس یکی از بیماری‌های مزمن آزاردهنده و غیرقابل درمان در سگ‌ها است. این بیماری زمانی به وجود می‌آید که سیستم ایمنی سگ به بافت‌های خود بدن حمله می‌کند. این بیماری به بیماری خودایمنی پوستی نیز شناخته می‌شود.
آتوپی یا افزایش واکنش حساسیت آرژیک نیز می‌تواند شبی به سایر اختلالات پوستی مخرب عمل کرده و در طول عمر نیاز به کنترل و درمان داشته باشد. اخیراً تأیید شده که استفاده از سیکلوسپورین (نوعی داروی سرکوب‌کننده ایمنی) تأثیر بسزایی در درمان مبتلایان به آتوپی دارد.
اختلالات ارثی پوست قابل درمان نیستند. در عین حال مکمل‌ها و درمان‌های موضعی بسیاری وجود دارد که می‌تواند تسکین دهنده باشد. شدت اختلالات پوستی ایجاد شده می‌تواند از موارد جزئی تا بیماری‌های بسیار شدید و غیرقابل تحملی باشد که موجب تخریب ماهیچه و پوست می‌شود.
ایکتیوز یکی دیگر از بیماری‌های ارثی است که موجب خشکی شدید پوست می‌شود. این بیماری در سنین کم خود را نشان داده و تا آخر عمر باقی می‌ماند.

چه باید کرد؟

اگر به طور مرتب سگ خود را برای مشکل پوستی به نزد دامپزشک می‌برید، باید سعی کنید ابتدا علت دقیق آن را پیدا کرده و درمان را ادامه دهید و شاید لازم باشد که به یک متخصص پوست نیز مراجعه کنید. فراموش نکنید که بعد از تشخیص دقیق می‌توان اقدامات مناسب و موثری برای درمان یا کنترل بیماری انجام داد.

حرف پایانی

داروهای کورتیزون مانند پردنیزولون، تریامسینولون، دگزامتازون و داروهای تزریقی کورتیزون مثل شمشیر دو لبه هستند. در شرایط خاصی این داروها می‌توانند جان سگ را نجات دهند اما از طرف دیگر می‌توانند در موارد نادرستی نیز به کار گرفته شوند.
یک دلیل اینکه کورتیزون چه به صورت قرص و چه به صورت تزریق به طور وسیعی برای اختلالات پوستی حیوانات استفاده می‌شود این است که در صورت عدم تشخیص علت دقیق بیماری، می‌تواند به طور قابل توجهی حیوان را تسکین داده و ظاهر ناحیه دارای مشکل پوستی را بهتر کند. پس داروهای کورتیزونی باید با احتیاط مصرف شوند.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دسترسی سریع